[ اِ نُ عَ طی یَ ] (اِخ) ابومحمد عبدالحق بن ابی بکر، فرزند ابن عطیه ابوبکر. او را در فقه و حدیث و تفسیر و نحو و لغت ید طولی بود و در ۵۲۹ هـ .ق . مقام قضای مریه داشت و سپس او را قضای جزیرهٔ میورقه دادند و او از قبول آن سر باززد. وی را علاوه بر اشعار و رسائل تفسیر مشهور و معتبری است موسوم به الوجیز. مولد او به سال ۴۸۱ هـ .ق . و وفات در سنهٔ ۵۴۶ بوده است.