[ اِ نُ طِ طَ قا ] (اِخ) ابوجعفر محمدبن تاج الدین ابوالحسن علی، ملقب به جلال الدین و صفی الدین، از نوادهٔ ابراهیم طباطبا، و نسب او به بیست واسطه بحسن بن علی بن ابی طالب علیهماالسلام می پیوندد. پدر او نقیب علویین کوفه و بغداد بود و در سال ۶۸۰ هـ .ق . بامر عطاملک جوینی وزیر اباقا بقتل رسید. مولد صاحب ترجمه در ۶۶۰ است و او پس از پدر ریاست علویان حِلّه و نجف و کربلا داشت و با زنی خراسانی ازدواج کرد و در سال ۶۹۶ بمراغه بود. در سنهٔ ۷۰۱ بموصل رفت و کتاب الفخری را به نام فخرالدین عیسی حاکم موصل از دست غازان در آنجا نوشت. این کتاب دو جزء است، جزء اول در سیاست مدن و بخش دوم تاریخ مختصری از دول اسلام و از خصوصیات این کتاب یکی آن است که از بعض کتبی که امروز ظاهراً از میان رفته نقل و اقتباس دارد مانند کتاب الاوسط و کتاب اخبارالزمان مسعودی. و اخبار وزراء را از صولی و هلال صابی گرفته است و دیگر اینکه پس از ذکر وقایع عصر هر خلیفه یا سلطانی وزرا را نیز نام برده و ترجمهٔ مختصری از آنان آورده است، و نام اصلی این کتاب منیةالفضلاء فی تواریخ الخلفاء و الوزراء است. ابن طقطقی مذهب شیعه داشت و کتاب او عاری از هر گونه اغراض مذهبی و تعصبات است. وفات او به سال ۷۰۱ بوده است.