معنی و تعریف
[ اِ نُ صَ دَ قَ ] (اِخ) کنیت سه
تن از وزرای خلفای عباسی:
۱ -جلال الدین عمیدالدوله ابوعلی حسن بن
علی. او به سال ۵۱۳ هـ .ق . از دست
مسترشد عباسی وزارت یافت و در ۵۱۴
مغضوب و معزول گشت و خلیفه امر غارت
خانهٔ او داد. و بار دیگر او بوزارت
رسیده است و در جنگ با طغرل خدمات
بسیار کرده و تدبیرها اندیشیده تا طغرل را
از عراق برانده است. وفات ۵۲۲.
۲ -جلال الدین ابوالرضا محمد برادرزادهٔ
حسن سابق الذکر. او به سال ۵۲۲ وزارت
راشد یافت، آنگاه که خلیفه ارادهٔ بازداشت
و حبس عده ای از درباریان خویش کرد
ابوالرضا بموصل گریخت و پس از عزل
راشد بار دیگر به مناصب عالیه نائل گشت.
۳ -مؤتمن الدوله ابوالقاسم علی، وزیر
مقتفی. مردی پرهیزکار لکن از اصول و
قواعد سیاست و وزارت دور و بیخبر بود.