[ اِ نُ ] (اِخ) کمال الدین عبدالرزاق بن احمدبن محمد، و او را ابن فوطی نیز میگفتند. از مشاهیر علمای حدیث و تاریخ و صاحب ید طولی در حکمت. مولد او به سال ۶۴۲ هـ .ق . و وفات ۷۲۳. و گویند او از اخلاف معن بن زائدهٔ شیبانی است. آنگاه که هلاکو بغداد را تسخیر کرد او را ببردگی گرفتند و چون غنیمتی جنگی در سهم خواجه نصیرالدین حکیم طوسی معروف افتاد و او نزد خواجه بتکمیل علوم و فنون خویش پرداخت و چون صاحب خطی نیکو بود آثار خواجه و کتب دیگر را برای او استنساخ میکرد، آنگاه که حکیم طوسی رصدخانهٔ مراغه تأسیس کرد دستیار خواجه بود و سپس به بغداد شد و کتابداری مدرسهٔ مستنصریه بدو واگذاشتند و در این وقت وی بمطالعهٔ تواریخ بسیار فرصت یافت و تألیفات کثیرهٔ او در این زمان آغاز شد که از آنجمله است: مجمع الآداب فی معجم الاسماء علی معجم الالقاب و آن کتابی ضخیم است در پنجاه مجلد. دررالاصداف فی غررالاوصاف در بیست مجلد. تلقیح الافهام فی المؤتلف والمحتلف. تاریخ عالم از آغاز خلقت تا خراب بغداد. الدررالناصعه فی شعراء المائةالسابعه. الحوادث الجامعه و التجارب النافعه فی المأةالسابعه و او را بفارسی و عربی اشعار بوده است.