معنی و تعریف
[ اِ نُ یَ ] (اِخ) ابوبکر
محمدبن احمدبن علی. فقیه شافعی از مردم
فارس. سفری بنشابور رفته و مدتی در آنجا
اقامت گزیده و سپس ببخارا شده و باز
بفارس رجعت کرده و بدانجا متصدی
منصب قضا گردیده است. او را در فقه
شافعی اقوالی مخالف دیگر فقهای آن
مذهب است. وفات او بنشابور به سال ۳۶۲
هـ .ق .