[ اِ نُ سَ عَ ] (اِخ) ابوعبداللََّه محمدبن سماعة تمیمی. از فقهای حنفی، شاگرد قاضی ابویوسف. او بزمان مأمون، قاضی جانب غربی بغداد بود و در دورهٔ معتصم برای ضعف بینائی از قضا کناره گرفت و به سال ۲۳۳ هـ .ق . وفات کرد و متجاوز از صد سال داشت. او راست: کتاب ادب القاضی. کتاب المحاضر و السجلات. و کتب محمدبن الحسن ابوعبداللََّه را نیز روایت کرده است.