[ اِ نُ ؟ ] (اِخ) ابوعبداللََّه محمدبن محمد. در اندلس بخطهٔ مریه میزیسته و از اکابر اعیان آنجا بوده. در فن کشتی رانی ماهر بوده و مدتی طویل منصب امیرالبحری داشته است و در پایان عمر مقام و مال از دست او بشده و در ۷۵۵ هـ .ق . وفات کرده است. در ادبیات با یدی طولی و صاحب اشعار رائقه است و قصیدهٔ او خطاب به لسان الدین بن خطیب مشهور است.