[ اِ نُ سَ ] (اِخ) عمربن سعدبن ابی وقاص زهری. در سال ۶۱ هـ .ق . بسرکردگی چهارهزار تن از دست عبیداللََّه بن زیاد بحرب حضرت حسین بن علی علیه السلام به کربلا شد و پس از شهادت آن حضرت امر تاختن اسب بر اجساد شهدا داد و به سال ۶۶ آنگاه که مختاربن ابی عبیدهٔ ثقفی بخون خواهی اهل بیت برخاست عمر سعد را دستگیر کرده بکشت. - مثل ابن سعد؛ در تداول عامه به صورت تشبیهی مبتذل، جلوسی سخت بتکبر و مهیب.