[ اِ نُ سِ ] (اِخ) کنیت جمعی از ادبا و نحویین است که در عراق و شام یا مغرب میزیسته اند: ۱ -طالب بن محمدبن نشیط شاگرد ابن انباری. ۲ -محمدبن حسین بن عبداللََّه. ۳ -ابوعبداللََّه محمدبن احمد دمشقی. ۴ -ابوالقاسم عبدالرحمن بن قاسم مقری فاسی (متوفی ۶۱۹ هـ .ق .). ۵ -ابوبکر محمدبن محمدبن نمیر (متوفی ۷۴۳ هـ .ق .). ۶ -ابومروان عبدالملک بن سراج بن عبداللََّه لغوی نحوی قرطبی از نسل سراج بن قرهٔ کلابی از اصحاب پیغمبر صلی اللََّه علیه وآله. ۷ -ابوالحسین سراج بن عبدالملک استاد ابن بادش فرزند ابومروان مذکور. و برای تفصیل ترجمهٔ هر یک رجوع به بغیةالوعاة شود.