[ اِ نُ دَهْ ها ] (اِخ) ابوالفرج عبداللََّه بن اسعدبن علی موصلی. فقیه و ادیب، و او بیشتر بشعر گرائیده و بدان سمت مشهورتر است. بعلت فقر از موصل شد و سپس بحمص رفت و در مدرسهٔ آنجا بتدریس پرداخت. قصیدهٔ کافیّهٔ او در مدح صالح بن زریک وزیر بغایت مطبوع و معروف است. او سلطان صلاح الدین را نیز مدح گفته و عطا یافته است و در حدود شصت سالگی در ۵۸۱ یا ۵۸۲ هـ .ق . در حمص درگذشته است.