معنی و تعریف
[ اِ نُ خَ ] (اِخ) ابوعلی
حسین بن صالح. وفات ۳۱۰ یا ۳۲۰ هـ .ق .
از فقهای شافعیه. بزمان مقتدر قضای بغداد
بدو دادند و وزیر ابوالحسن علی بن عیسی
برای قبول این منصب موکلین بدو گماشت
و با اینهمه او از پذیرفتن این رتبت سر
باززد. و چون علت امتناع از او پرسیدند
گفت خواستم تا مردمان گویند بزمان ما بر
کسی موکلین برای تقلد قضا گماشتند و او
تن بقضا نداد.