[ اِ نُ خَ شْ شا ] (اِخ) ابومحمد عبداللََّه بن احمد بغدادی. وفات ۵۶۷ هـ .ق . ادیب و نحوی معروف. او در منطق و فلسفه و حساب و هندسه نیز استاد بود و خط نیکو مینوشت و کتابخانه ای بزرگ داشت و به عمر خویش زن نکرد. ابوسعد سمعانی و ابواحمدبن سکینه و ابومحمدبن اخضر از شاگردان اویند. کتاب جمل عبدالقاهر جرجانی و لمع ابن جنی را شرح کرده و کتابهای دیگر نیز داشته است.