[ اِ نُ حَ جَ ] (اِخ) شهاب الدین ابوالعباس احمدبن محمدبن علی بن حجر هیثمی سعدی (۹۰۹ -۹۷۴ هـ .ق .). در جامع ازهر قاهره فقه و اصول آموخت و قبل از بیست سالگی اجازهٔ فتوی و تدریس گرفت. سه مرتبه بزیارت خانه رفت و آخرین بار در ۹۴۰ در آنجا متوطن گشت، از اینرو وی را ابن حجر مکی نیز گویند. کتب بسیاری دارد ازجمله: الصواعق المحرقة فی الرد علی اهل البدع و الزندقة و این کتاب چون در رد شیعه نگاشته شده در ایران معروف است. و دیگر الزواجر عن اقتراف الکبائر. و الفتاوی الکبری الفقهیه و جز آن.