[ اِ نُسْ سی ] (اِخ) ابومحمد عبداللََّه بن محمدبن السید البطلیوسی البلنسی. فقیه مالکی لغوی. مولد او به بطلیوس از بلاد اندلس در ۴۴۴ هـ .ق . و وفات به بلنسیه به سال ۵۲۱. و سید بر وزن عید است به معنی گرگ و در نام ابومحمد همیشه معرَّف باشد. از اوست: شرح ادب الکاتب. شرح الموطأ. شرح سقطالزند. شرح دیوان المتنبی. اصلاح الخلل الواقع فی الجمل الحلل فی شرح ابیات الجمل. المثلث. المسائل المنثوره فی النحو و غیرذلک. او را برادری بوده است ابوالحسن علی بن السید معروف بحیطال، نیز از ائمهٔ ادب و لغت، و او به سال ۴۸۸ در قلعهٔ رماح محبوساً وفات یافته است.