[ اِ نُلْ خَ ل ل ] (اِخ) ابوالحسن محمدبن مبارک بغدادی فقیه. در مدرسهٔ نظامیه علم آموخت و در مسجد رحبه بتدریس پرداخت. گویند خطی نیکو داشت و دوستداران خط برای به دست آوردن آن بسیار از او استفتا میکردند تا کار بر او تنگ شد، آنگاه با قلم شکسته فتاوی نوشت و بدین تدبیر از زحمت آنان بیاسود. برادر او احمدبن مبارک ابوالحسین، فقیه و شاعر بود. (۴۷۵-۵۵۳ یا ۵۵۲ هـ .ق .).