[ اِ نُ اَ دُ ] (اِخ) قنسرینی احمدبن ابی دواد فرج بن جریر (۱۶۰-۲۴۰ هـ .ق .). از دانشمندان عهد خود و قاضی القضاة بود. شعرا و اهل ادب را ترویج می کرد و خود شعر نیکو میسرود. در آخر عمر به مرض فالج مبتلا گردید و منصب او به پسرش تفویض شد و در سال ۲۳۷ پدر و پسر مورد غضب متوکل خلیفه شدند و از آنان مال بسیار به مصادره گرفتند و هر دو را از سرمن رأی نفی کردند. (از ابن خلکان).