[ اِ نُ اَ بِصْ صَ ] (اِخ) ابوالحسن محمدبن علی بن الحسن بن عمر واسطی. فقیه شافعی. شاگرد ابواسحاق شیرازی در فقه. لکن به ادب و شعر بیشتر گرائیده و بدان سمت مشهورتر است. ولادت ۴۰۹ هـ .ق . و وفات ۴۹۸.