[ اِ نُ اَ بِسْ سُ نْ نَ ] (اِخ) ابوسعید ابراهیم. از مشاهیر شعرای عرب. او از پیوستگان بنی امیه است و تا زمان هارون حیات داشت. در حسن صوت و غناء مشهور بود و با اسحاق موصلی و ابراهیم بن مهدی آمیزش داشت و در مدینه میزیست و از طرف خلیفه مهدی چندی به بغداد جلب شد.