[ اِ نُ اَ بِدْ دُنْ ] (اِخ) عبیداللََّه بن محمدبن عبید، مکنی به ابوبکر مؤدب و معلم المکتفی خلیفهٔ عباسی. زاهد و وَرِع و عالم به اخبار و روایات بود. متولد به سال ۲۰۸ هـ .ق . و در سال ۲۸۸ یا ۲۸۱ درگذشته است. از کتب اوست: کتاب مکایدالشیطان. کتاب الحلم. کتاب فقه النبی علیه السلام. کتاب ذم الملاهی. کتاب ذم الفحش. کتاب العفو. کتاب ذم المسکر. کتاب التوکید. کتاب فضل شهر رمضان. کتاب صدقةالفطر. کتاب الفرج بعد الشدة. کتاب الاشراف. کتاب مکارم الاخلاق. کتاب العظمة. کتاب من عاش بعد الموت. کتاب العقل و فضائله. کتاب قصرالامل. کتاب الیقین. کتاب الشکر. کتاب قری الضیف. کتاب ذم الدنیا. کتاب الجوع. کتاب الرقة و البکاء. کتاب الصمت. کتاب قضاءالحوائج و غیره. و ابن الندیم در الفهرست بیش از سی کتاب از او نام برده است. و او قریشی بود به ولاء. و اکثر کتب او در کتابخانه های اروپا موجود است.