[ اَ ءِ زَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) مردم روزگار. اهل روزگار. خلق : این گُرْسنه گرگ بی ترحم خود سیر نمیشود ز مردم وین دور فلک چو آسیابست ابناء زمان مثال گندم.سعدی.