معنی و تعریف
[ اِ مِ عَ لَ ] (اِخ) ابن
محمدبن یحیی بن عبداللََّه بن محمدبن عمربن
علی بن ابی طالب علیه السلام، ملقب به
صوفی. به سال ۲۵۱ هـ .ق . در صعید مصر
ظهور کرده شهر اسنا را بتصرف آورد. ابن
طولون برای دفع او لشکر فرستاد و ابراهیم
پس از یکی دو محاربه مغلوب و منهزم
گردید. در سال ۲۵۹ باز به صعید بازگشت و
اشمونین را مسخر ساخت. این بار نیز در
مقابل عساکر ابن طولون تاب مقاومت
نیاورد و از بحر احمر گذشته به مکهٔ مکرمه
رفت. والی مکه او را گرفته نزد ابن طولون
به مصر فرستاد. چندی بدانجا محبوس بود
و از آن پس رها شده به مدینه هجرت کرد
و بدانجا درگذشت.