[ اِ مِ حَ ] (اِخ) ابن اسحاق بن ابراهیم بن بشیربن عبداللََّه، مکنی به ابواسحاق. از بزرگان محدثین و عارفین بحدیث. و او عالمی وَرِع و دانای به لغت بود. متوفی به سال ۲۸۵ هـ .ق . او راست: کتاب غریب الحدیث. کتاب الادب. کتاب ناسخ القرآن و منسوخه. کتاب المغازی. کتاب التیمم. و مسندهای چند از ابوبکر، عمر، عثمان، علی، زبیر، طلحه، سعدبن ابی وقاص، عبدالرحمن بن عوف، عباس، شیبةبن عثمان، عبداللََّه بن جعفر، مسوربن محرمة الزهری، مطلب بن ربیعه، سائب مخزومی، خالدبن ولید، ابوعبیدهٔ جراح، معاویه، عمروبن العاص، عبداللََّه بن عباس، عبداللََّه بن عمربن الخطاب، موالی. (از ابن الندیم).