[ اِ مِ ؟ ] (اِخ) شمس الدین ابراهیم شاه شرقی بن مبارکشاه، سومین پادشاه سلسلهٔ جونپوری به هندوستان. او حامی علم و ادب بوده و در توسعه و ترقی امر زراعت نیز کوشیده است (۸۰۳ -۸۴۴ هـ .ق .). از ایران و افغانستان و نواحی مختلف هند علما و ارباب حرفت بدربار او گرد آمدند و در زمان او جونپور دارالعلم هندوستان بلکه تمام مشرق گشت. قاضی شهاب الدین بزرگترین عالم دربار او کتاب فتاوی ابراهیم شاهی را به نام او تألیف کرده است.