[ اِ مِ نِ مُ حَ مْ مَ دِ نِ عَ ] (اِخ) ابراهیم بن محمدبن علی بن عبداللََّه بن عباس، معروف به امام، برادر عبداللََّه سفاح و منصور دوانقی. متولد به سال ۸۲ هـ .ق . پدرش محمد شروع بدعوت سرّی کرده و سپس حق امامت را به ابراهیم تفویض کرد. ابراهیم شخصی را موسوم به بکیربن ماهان برای دعوت به خراسان فرستاد و بکیر در ۱۲۷ درگذشت و ابوسلمه خلال را بجای خود بدعوت گماشت و در سال ۱۲۸ ابومسلم معروف رئیس دعات سرّی بنی عباس گشت و امر آنان در خراسان قوت گرفت. ابراهیم در این مدت در قصبهٔ حمیمه جنوب دریاچهٔ طبریه میزیست و چون بنی امیه از فتنهٔ خراسان خبر یافتند ابراهیم امام را دستگیر کردند (سال ۱۲۹) و بحرّان برده بازداشتند تا از دنیا برفت و بقول بعض مورخین به امر مروان دوم آخرین خلیفهٔ اموی بصورتی فجیع کشته شد.