[ اِ مِ نِ عَ بْ با ] (اِخ) ابن محمدبن صول کاتب، مشهور به صولی. مترسل و شاعر مشهور. وفات ۲۴۳ هـ .ق . جد دوم او صول از مردم جرجان بوده. گویند فیروز و صول دو برادر بودند و قبل از آنکه جرجان را مسلمانان فتح کنند در این شهر امارت داشتند و به دین زردشتی بودند و پس از اسلام محمدبن صول از داعیان بنی عباس بود و ابراهیم صاحب ترجمه و برادرش عبداللََّه به ذوالریاستین فضل بن سهل پیوسته و متقلد کارهای مختلف دولتی شدند. ابراهیم دیوان املاک و نفقات را در سرمن رأی متصدی بوده و در همان جا درگذشت. اشعارش بغایت نیکو و دیوان او معروف است. (وفیات). و صول نام یکی از قراء جرجان است و اصل آن چول باشد. و از اوست: کتاب رسائل. کتاب الدولةالعباسیه. کتاب العطر. کتاب الطبیخ. و ابن الندیم گوید دیوان او بیست ورقه است. و نیز ابن الندیم در جای دیگر آورده است که ابراهیم بن العباس یکی از بلغای سه گانه پس از بلغای عشرهٔ ناس است و ظاهراً مراد ابن الندیم صاحب همین ترجمه باشد.