معنی و تعریف
[ اِ ] (اِخ) نام عده ای کثیر از
قراء ایران و از جمله نام قریه ای معروف به
بلوک مشک آباد و لاخور. || نام محلی
کنار راه قم و سلطان آباد عراق، میان گردنهٔ
چشمه و شهسواران در ۲۴۶۹۰۰ گزی
تهران، دارای شعبهٔ پست. || نام محلی
کنار راه شاهرود و نیشابور میان میامی و
زیدر در ۴۸۵۰۰۰ گزی تهران. || نام
محلی کنار جادهٔ سیرجان و بندرعباس،
میان احمدآباد و حسین آباد در ۱۱۹۱۶۰۰
گزی تهران. || نام محلی کنار راه
شاهرود و نیشابور میان همت آباد و
بزقوچان در ۷۷۶۱۰۰ گزی تهران.
|| نام محلی کنار راه شیراز به بوشهر
میان باباحاجی و فیروزآباد در ۷۲۰۰۰
گزی شیراز. || نام مرکز خرهٔ قهاب
رستاق از ولایت سمنان و دامغان و آن به
ابراهیم آباد هفت تنان مشهور است.