[ نَ / نِ زَ / زِ گُ ] (نف مرکب) که نیزه را از بدنها و موانع عبور دهد. (فرهنگ فارسی معین). نیزه ور. نیزه افکن. نیزه زن. نیزه انداز. رامح : بدادش از آزادگان ده هزار سوار جهانجوی نیزه گذار.دقیقی. کدام است مرد از شما نامدار جهان دیده و گرد نیزه گذار.دقیقی. هزار از دلیران نیزه گذار گزین کرد گردنکش و نامدار.فردوسی. همه دست نیزه گذاران ز کار فروماند از فرّ آن نامدار.فردوسی. به قلب اندرون نامور چل هزار چه نیزه گذار و چه خنجرگذار.فردوسی. سرنیزه زد آسمان در خاک که توئی آفتاب نیزه گذار. خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص ۲۰۴). همه شمشیرزن و تیرانداز و نیزه گذار باشند. (جهانگشای جوینی). رفعتت چون شهاب تیرانداز حشمتت چون سماک نیزه گذار. ظهیر (از آنندراج).
|| نیزه دار. (ناظم الاطباء). || کنایه از اعراب است، و در این ابیات منظور از دشت سواران نیزه گذار سرزمین تازیان است : یکی مرد بود اندر آن روزگار ز دشت سواران نیزه گذار.فردوسی. ز دشت سواران نیزه گذار سپاهی بیامد فزون از شمار.فردوسی. کمر بسته خواهیم سیصدهزار ز دشت سواران نیزه گذار.فردوسی.