[ نِ ] (اِخ) محمدمهدی، فرزند میرزا ابومحمد انصاری اشلقی گرمرودی آذربایجانی، معروف به میرزا مهدی خان و متخلص به نثار. از شاعران متأخر و معاصران ناصرالدین شاه قاجار است. نسبت وی به روایت مؤلف ریحانةالادب به خواجه عبداللََّه انصاری میرسد، پدرش منشی عباس میرزا نایب السطنه و خود وی منشی دیوان رسایل امیر نظام محمدخان زنگنه بوده و پس از صدرات یافتن امیرکبیر به سابقهٔ خصومتی که با هم داشته اند کارش به تباهی و تنگدستی می کشد و در عهد صدارت میرزا آقاخان نوری باز عزت و حرمت می بیند. وفات وی به سال ۱۲۸۳ یا ۱۲۷۹ هـ . ق. اتفاق افتاده است . او راست: ای برده نرگست ز من ناتوان توان همواره سوده بر قدمت گلرخان رخان سودن به خاک پای تو ای مه جبین جبین بهتر ز تکیه بر فلک عز و شان ز شان جانی به جسم از نفس روح بخش بخش آبی بر آتشم ز رخ خونفشان فشان. (از ریحانةالادب ج ۴ صص ۱۶۴ -۱۶۶). و نیز رجوع به مجمع الفصحا ج ۲ ص ۵۲۵ و گنج شایگان ص ۴۴۵ و دانشمندان آذربایجان ص ۳۷۱ و مجلهٔ یادگار سال ۲ شمارهٔ ۸ ص ۷۲ شود.