[ مَ زَ ] (اِ) اسم فارسی مویزج است. (تحفهٔ حکیم مؤمن). یک قسم دانهٔ سیاه. (ناظم الاطباء). مویز کوهی. دانه ای است دارویی و آن کشندهٔ شپش است. مویزج. (از یادداشت مؤلف). حبی باشد سیاه و بهترین آن مصری بود و آن را مویزج حجری گویند و به عربی زبیب الجبل خوانند یعنی مویز کوهی. (برهان) (آنندراج): آن بز نگر که در پی طفلی همی دود بهر مویزکی که جز آنش عزیز نیست. خاقانی.
رجوع به مویزج شود. - مویزک عسلی؛ اسم فارسی دبق است. (تحفهٔ حکیم مؤمن). مویزج عسلی. و رجوع به دبق و نیز ترکیب مویزج عسلی در ذیل مویزج شود. - مویزک کوهی؛ مویزج است به فارسی. (تحفهٔ حکیم مؤمن). رجوع به مویزج شود. || قسمی مار خردجثّه که زهری قتال دارد. (یادداشت مؤلف).