[ اِ تِ ثَ ] (ع مص) استحاثهٔ ارض؛ زیر و بالا کردن زمین و جستن آنچه در آن است. (منتهی الارب). تیله کنی. اِحاثه. بیرون آوردن. مستحاثات که در ترجمهٔ کلمهٔ فسیل بتازگی معمول است مشتق از همین مصدر است.