[ اِ دَ / دِ ] (ن مف / نف) مخفف ایستاده. قائم : ره نیکمردان آزاده گیر چو استاده ای دست افتاده گیر.سعدی.
|| ساکن. بیحرکت. راکد: فاحم؛ آب استاده. (منتهی الارب): الا تا بود فرّ یزدان پاک رونده ست گردون و استاده خاک... اسدی (گرشاسب نامه). بمال نهاده بلندی مجوی که ناخوش کند آب استاده بوی.سعدی.
|| بازار استاده؛ سوق کاسد. || (اِ) پرستنده. خادم. سرپائی : چو آمد [سیاوش ] بر کاخ کاووس شاه خروش آمد و برگشادند راه پرستار با مجمر و بوی خوش بدش پیش او دست کرده بکش بهر کنج بر سیصد استاده بود میان در سیاووش آزاده بود.فردوسی.
و در این بیت شاید استاده بمعنی موکّل باشد. || در تداول هندیان، چوبی که خیمه و مانند آن بر آن نصب کنند. (آنندراج). ستون خیمه. عمود: آسمان باشد شکوه او ز عاجزنالیم خیمه اش برپای از استادهٔ آه من است. خان آرزو. ریسمان تابیدن شاهان پی چاکر خطاست خیمهٔ دولت بپا از دود این استاده است. وحید.