[ اُ دِ سَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) استادالدّار. وکیل دار: و هم آنجا که نشسته بود استاد سرای را فرمود بمشافهه. (اسرارالتوحید چ تهران ص ۳۰۰). در این مدت شعار شغل وزارت از ظهیرالدین برکشیدند و در نصیرالدین ابوالقاسم که استاد سرای بود، پوشیدند. (تاریخ آل سلجوق تألیف محمدبن ابراهیم). و رجوع به استادالدار و وکیل دار شود. - استاد سرای هفت رخشان؛ ستارهٔ مشتری. (مؤید الفضلاء) (آنندراج).