[ اُ دُدْ دا ] (ع ص مرکب، اِ مرکب) وکیل دار. استاد سرای. یکی از مناصب عهد خلفای عباسی: اما وزیر ابن یونس چون ببغداد آمد ناصر خلیفه پسر بخاری را نیابت وزارت داده بود و باز معزول کرده و در آن حال ابن حدیده وزیر بود. ابن یونس را باز طلبید و مخزن به او بسپرد و کار دواوین بأسرها به او حواله فرمود و او با این کارها بهم نیابت وزارت نیز میکرد و دیگر بار معزول گشت و مدتی در عزل بماند و باز استادالدار شد و دواوین بدو سپردند. (تجارب السلف ص ۳۲۹). ظاهر [ خلیفه ] روز دوشنبهٔ غرّهٔ شوال جامهٔ سفید بپوشید و جامهٔ برد پیغمبر بر دوش گرفت و در شباک قبهٔ مبایعت بنشست و وزیر بیرون شباک بایستاد بر پایهٔ اول منبر، استادالدار مبارک بن ضحاک پایهٔ زیرتر و بیعت او از امرا و حجّاب... بستدند. (تجارب السلف ص ۳۴۴). درهای خلافت بگشادند و کس بطلب وزیر نصیرالدین ناقد فرستاد... و او را در محفّه ای بیاوردند و در بیرون شباک بمبایعت منبری بنهادند و وزیر بالای منبر نشست و مؤیدالدین بن علقمی استادالدار بیک پایهٔ زیرتر مردم را به الفاظ مبایعت تلقین میکردند و مستعصم در اندرون شباک بر کرسی نشسته بود. (تجارب السلف ص ۳۵۶). رجوع به وکیل دار و استاد سرای و استاذالدار شود.