[ اَ / اُ ] (اِخ) (مخفف اوستا) تفسیر کتاب دینی زردشتیان و در فرهنگها بغلط آنرا کتاب زند و پازند نوشته اند: شهنشاه ایران سر و تن بشست به معبد خرامید با زند و است.فردوسی. جهاندار یک شب سر و تن بشست بشد دور با دفتر زند و است همه شب به پیش جهان آفرین همی بود گریان و سر بر زمین.فردوسی. یکی ژند و است آر با برسمت بگو پاسخ از هرچه واپرسمت.فردوسی. بکنجی نشسته ست با زند و است از امید گیتی شده پیر و سست.فردوسی. که دین مسیحا ندارد درست ره گبرگی ورزد و زند و است.فردوسی. چو خسرو به آب مژه رخ بشست بیفشاند دینار بر زند و است.فردوسی. نهاده بدو نامهٔ زند و است به آواز برخواند موبد درست.فردوسی.
برای شرح کلمه رجوع به اوستا شود.