[ اَ پِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) اسبی که از چوب کنند. || نی که اطفال و بازیگران بر آن سوار شوند. || کنایه از کشتی : بدریا میشدم هر سو شتابان سوار اسپ چوبین همچو طفلان.سلیم.
|| کنایه از تابوت : شهی که بسته دو صد اسپ بر درش غافل که سرطویلهٔ آنهاست اسپ چوبینش. واعظ قزوینی.