[ اِ تِ رُ ] (اِخ) بالدُمِرو. یکی از رجال معروف اسپانیول. مولد ۱۷۹۲ م. پدر او چرخ کشی فقیر بوده. در سال ۱۸۰۸ داوطلبانه بخدمت نظام درآمده عازم پرو گردید و در سال ۱۸۲۴ م. با رتبهٔ سرداری و ثروت بسیار به اسپانیا بازگشت. در سنهٔ ۱۸۳۲ طرفداری ملکه ایزابلا و نایبةالسلطنهٔ او ماریه کریستینه اختیار کرد، دون کارلوس و طرفدارانش را مغلوب و به بیرون رفتن از اسپانیا مجبور ساخت و در ازاء این خدمت به رتبهٔ مشیری و مقام دوکی نایل گشت. در سال ۱۸۴۰ م. بتشکیل کابینه مأمور شده و یک سال بعد حائز مقام نایب السلطنهٔ ملکه (ایزابل) شده و تا رشد قانونی ملکه یعنی سنهٔ ۱۸۴۲ کشور اسپانیا را اداره کرد و آتش بلواهای بسیاری را فرونشاند و سپس عازم انگلستان گردید و در سنهٔ ۱۸۴۷ باز به اسپانیول عودت کرد و در سال ۱۸۵۴ دوباره رئیس هیأت وکلا گردید و در سنهٔ ۱۸۶۵ م. استعفا داده و بزراعت و فلاحت مزارع خود مشغول شد و در سال ۱۸۷۹ در همانجا وفات یافت. او مردی آزادمنش و حرّیت طلب بود. (قاموس الاعلام ترکی).