[ اُ مَ ] (اِخ) ابن سفیان سجزی نحوی. وی از نحویان و شعرای سجستان است. ابوالحسن بیهقی در کتاب الوشاح ذکر او آورده است. و از اشعار اوست: ابی النأی الا ان یجدد لی ذکری لمن ودعینی و هی لاتملک العبرا و قالت رعاک اللََّه ماخلت اننی اراک تسلی او تطیق لنا هجرا و کانت تری فرطالعلافة ساعة تغیبها عنا و لن قصرت شهرا و تجزع من وشک الفراق فما لنا علی فرقةالاحباب ان نظهر الصبرا. و نیز او راست در مدیح: وزیر یری المعروف یجمل ذکره فارسل بین الناس معروفه غمرا فمااقلعت یوماً غمامة جوده و لاقطرت رشاً و لااخطأت قطرا و مااختص یوماً حاضراً دون غائب برفد ولا ذافاقة دون من اثری و قد امَّه الراجون من کل وجهة فاربی مرجّاهم بواحدة عشرا و قد کان یعطیهم و هم فی دیارهم ولکن هوی ان یجمع الرفد و البشرا رأی ماله مال العدی فاباده فلم یبق منه لا و لا منهم اثرا. رجوع به معجم الادباء ج ۲ ص ۱۷۲ و ۱۷۳ شود.