[ اَ زَل ل ] (ع ص) مرد شتاب. || آنکه بر پیشانی اثر شکستگی یا زائد از شجّه دارد. (منتهی الارب). || آنکه ران و سرونش لاغر باشد. لاغرسرین. (مهذب الاسماء). مرد سبک سرین. مؤنث: زَلاّء. (منتهی الارب). || گرگ لاغرسرون. گرگ لاغر و سبک سرین و او از کفتار و گرگ زاید. (منتهی الارب). و آنرا ارسح نیز گویند: الأزلّ ارسح یتولّد بین الذئب و الضبع. - امثال:
اخل الیک ذئب ازلّ؛
یقال للرجل اخل الیک؛ ای الزم شأنک. قال الجعدی: و ذلک من واقعات المنون فاخلی الیک و لاتعجبی. و تقدیر المثل الزم شأنک فهذا ذئب ازلّ. یضرب فی التحذیر للرجل و یروی اخل الیک؛ ای کن خالیاً. یقال اخلیت، ای خلوت و اخلیت غیری یتعدی و لایتعدی و قال عنی (؟) مالک العقیلی: اتیت مع الحُداث لیلی فلم ابن فاخلیت فاستعجمت عند خلائی. ای خلوت، و قوله الیک صاماً، الیک امرک و شأنک فان هذا ذئبٌ ازل و الازل الذی لالحم علی فخذیه و ورکیه و ذلک اسرع له فی المشی. (مجمع الامثال میدانی). || (اصطلاح عروض) فاع چون از مفاعیلن خیزد بسبب افتادن دو «سبب» آخر، آنرا ازلّ خوانند. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم چ طهران ص ۳۷).