[ اِ دِ ] (ع مص) حقیر داشتن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (زوزنی). احتقار. کم شمردن. تحقیر. خوار داشتن. استزراء: {/Bوَ لاََ أَقُولُ لَکُمْ عِنْدِی خَزََائِنُ اَللََّهِ وَ لاََ أَعْلَمُ اَلْغَیْبَ وَ لاََ أَقُولُ إِنِّی مَلَکٌ وَ لاََ أَقُولُ لِلَّذِینَ تَزْدَرِی أَعْیُنُکُمْ لَنْ یُؤْتِیَهُمُ اَللََّهُ خَیْراً اَللََّهُ أَعْلَمُ بِمََا فِی أَنْفُسِهِمْ إِنِّی إِذاً لَمِنَ اَلظََّالِمِینَ . ۱-۳۵۱۱:۳۱/}(قرآن ۱۱/۳۱)؛ نمیگویم بشما که نزد من است خزینه های خدا و نمیدانم غیب را و نمیگویم منم فرشته و نمیگویم به آنان بخواری مینگرند چشمهایتان را، ندهد ایشان را خدا خیری، خدا داناتر است به آنچه در نفسهایشان است که منم آگاه از ستمکاران. (تفسیر ابوالفتوح چ ۱ ج ۳ ص ۶۲). ||
عیب کردن. (منتهی الارب).