[ اِ یِ ] (اِخ) دریاچهٔ پهناوری است در آمریکای شمالی، میان دومینیون متعلق بانگلیس و ممالک متحده از جانب شمال غربی محدود است بخطهٔ قناده از دومینیون مزبور و از جهت جنوب شرقی با جمهوریهای نیورک، پنسیلوانی، و اوهیو متعلق بممالک متحده و از سوی مغرب بجمهوری میشیگان نیز از ممالک متحده. اریه، در زبان قوم وحشی ایرگو که اهالی اصلیهٔ این قطعه بوده به معنی گیلاسستان است. این دریاچه چهارمین دریاچهٔ وسیعی است که بوسیلهٔ رود سن لوران با همدیگر متصل و مربوط میشوند آب دریاچهٔ هورون که در جانب فوقانی دریاچهٔ مذکور واقع گشته بواسطهٔ نهر یک کیلومتری سنت کلر به این دریاچه وارد میشود و در اثنای جریان خود دریاچهٔ کوچکی تشکیل میدهد و آنرا دریاچهٔ سنت کلر گویند. دریاچهٔ اریه از جنوب غربی بسوی شمال شرقی در بین ۴۱ درجه و ۲۵ دقیقه و ۴۴ درجه و ۵۵ دقیقه عرض شمالی، ۸۵ درجه و ۵۴ دقیقه و ۸۱ درجه و ۱۵ دقیقه طول غربی امتداد دارد طول اعظم آن به ۳۸۵ هزارگز و عرض اعظم آن به ۹۱ هزارگز بالغ میشود و مساحت سطح وی قریب ۰۰۰،۲۵ کیلومتر است. ارتفاع سطح آن از سطح دریا ۱۷۴ است یعنی ۴ گز پست تر از سطح دریاچهٔ هورون مذکور در فوق و از سطح دریاچهٔ انتاریو که در زیر آن جا دارد ۱۰۴ گز بلندتر است و از این رو فضول آبهای دریاچهٔ مزبور بدریاچهٔ انتاریو میریزد و در نتیجهٔ این عمل آبشار معروف نیاگارا بوجود می آید. عمق این دریاچه بسیار کم است و کف آن بواسطهٔ گلهائی که همراه رودهای وارده بروی می آیند تدریجاً موجب بالا آمدن و پرشدن وی میگردد و دور نیست که بمرور دهور خشک و مبدل بنهری شود. آب آن مواج و پرتلاطم است در فصل زمستان بواسطهٔ انجماد مانع عبور سفاین است. در سواحل آن قصبه های بزرگ و اسکله هاست مانند: بوفالو، اریه، تولدو، دتروآ.