[ اَرْ وا رَ / رِ ] (اِ) آرواره. رجوع بهمین کلمه شود. ارواره در فرهنگهای فارسی ضبط نشده و شاید از لغات عامیانه پنداشته شده است. این کلمه در اوستا هنوهرنه آمده و در تفسیر پهلوی اِرْوارَک ترجمه شده. در فصل ۲۴ بندهش بند ۳ کلمهٔ «اِروار» نیز بهمین معنی آمده است. رجوع بیادگار زریران گایگر ص ۵۴ و یسنا تألیف پورداود ج ۱ ص ۱۷۹ ح ۲ شود.