[ گَ ] (نف، ق) گزنده. در حال گزیدن : دهقان بتعجب سرانگشت گزانست کاندر چمن و باغ نه گل ماند و نه گلنار. منوچهری. گفت نی من خود پشیمانم از آن دست خود خایان و انگشتان گزان.مولوی. نقش آب است ار وفا خواهی از آن بازگردی دستهای خود گزان.مولوی.