[ کَ / کِ ] (حامص) مقرون به زمان بودن : لیکن فرق میان اسم و کلمه که اسم دلیل بود بر معنی دلیل نبود بر کیی آن معنی، چنانکه گویی مردم و دوستی. و اما کلمه دلیل بود بر معنی و کیی آن معنی چنانک گویی «بزد» که دلیل بود بر زدن و بر آنکه اندر زمان گذشته بود. (دانشنامهٔ علائی چ احمد خراسانی ص ۱۷).
|| متی (یکی از اقسام عرض در منطق): و یکی کیی که به تازی متی خوانند. (دانشنامهٔ علائی چ احمد خراسانی ص ۸۵).