(اِخ) مولانا شمس الدین محمدبن احمد الحکیم. عالم و عارف و صوفی بود و در علوم و فروع اصول ممارست داشت و در معقول و منقول تألیفاتی دارد. قطب الدین محمودبن مسعودبن مصلح شیرازی از شاگردان وی بود. او راست: کتاب الهادی فی النحو. وی را قصایدی نیز هست که دلیل به کثرت فضل و علو همت و وفور علم و حکمت اوست. (از شدالازار چ قزوینی ص ۱۱۰ و ۱۱۱). و رجوع به همین مأخذ ص ۱۱۰ و ۱۱۱ و ۴۹۲ و ۴۹۸ شود.