[ اَ ذَ لُلْ عُ مُ ] (ع اِ مرکب) زبون ترین هنگام عمر که زمان پیری است. آخر عمر و آن بدترین عمر است که در آن عقل از کلانسالی بازگردد و صاحب آن از ثمرهٔ علم که تفکر در آیات است و قیام بموجب شکرش عاجز ماند و آن هفتادوپنج یا هشتاد یا نود است. (منتهی الأرب): {/B وَ مِنْکُمْ مَنْ یُرَدُّ إِلی ََ أَرْذَلِ اَلْعُمُرِ.۶-۱۲۱۶:۷۰/} (قرآن ۱۶/۷۰). بگام غصه چو شیب و فراز پیمودی درین مسافت اندک ز حمل تا به فصال چو شربتی که عبارت ز ارذل العمر است ز دست ساقی ایام درکشی و لیال. مؤلف معجم (از آنندراج).