معنی و تعریف
[ اَ دَ ] (اِخ) قلعه ای است حصین از
اعمال ری از ناحیهٔ دنباوند و طبرستان، بین
آن و ری سه روزه راه است. (معجم البلدان)
(مرآت البلدان). بستانی در دائرةالمعارف
گوید: اردهن از قلعه های باطنیان و
اسماعیلیان است که ابوالفتوح خواهرزادهٔ
حسن بن الصباح آن را بتصرف درآورد و آن از
استوارترین قلاع زمین است و از این رو
تاج الدین بسطامی حکایت کرده: آنگاه که
خوارزمشاه از مقابلهٔ چنگیزخان فرار کرد و
به عراق شد مرا احضار کرد و ده صندوق پر از
جواهر و لآلی که خراج زمین با آن معادل نبود
بمن سپرد و بفرمود تا آنرا بقلعهٔ اردهن که
قلعه ای حصین بود برم. سپس تاتار آن قلعه
بگشودند و بعضی گفته اند که اگر در اردهن
یک تن بود، تصرف قلعه بقهر امکان نداشت،
مگر آنگاه که به آذوقه محتاج میشد. (ضمیمهٔ
معجم البلدان). رجوع به تاریخ مغول ص ۳۸،
۴۱، ۱۳۰، ۱۳۱ و رجوع به اردهین شود.