[ کَ وُ گَ ] (ترکی، اِ) به معنی نقاره، این لفظ ترکی است. بعضی محققان نوشته اند که در آخر این لفظ به جای «ها» «الف» باید نوشت و به خواندن، ها باید خواند... (غیاث). کورکه. کورکا. کورگا: چون در کنف حفظاللََّه به قلبگاه بازآمد کورگه و نقاره و کوس فروکوفتند... (ظفرنامهٔ تیموری علی یزدی، یادداشت به خط مرحوم دهخدا). صدای غریو کورگه و کوس در خم این طاق آبنوسی افتاد. (ظفرنامهٔ تیموری علی یزدی، یادداشت ایضاً). غریو کورگه با نعرهٔ دلیران در گنبد گردون پیچید. (ظفرنامهٔ تیموری علی یزدی، یادداشت ایضاً).
و رجوع به کورکه و کورگا شود.