[ اَ رَح ح ] (ع ص) مرد فراخ کف پا که همه بزمین رسد. (منتهی الارب). کسی که پای وی هموار بر زمین نشیند. (تاج المصادر بیهقی). پهن پای. (زوزنی). آنکه پایش هموار بزمین نشیند. (مهذب الاسماء). مقابلِ اَخْمَص. مؤنث: رَحّاء. (منتهی الارب). ج، رُحّ. (مهذب الاسماء). || فراخ سم. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). سم پهن فراخ. (مهذب الاسماء). || بز کوهی یا آهوی فراخ سم شکافته. || پهن فراخ. (مهذب الاسماء).