معنی و تعریف
[ اِ تِ ] (ع مص) لرزیدن با آوازی،
چنانکه خانه گاه زلزله. تحرک. اضطراب:
ارتجاس بناء. و منه الحدیث: فارتجس ایوان
کسری؛ ای تحرک حرکة سمع لها صوت.
(تاج المصادر). || بانگ کردن. (زوزنی).
غریدن. غریدن آسمان. بانگ کردن ابر.
|| بانگ کردن اشتر. || آوازهای درهم و
سخت چون آواز لشکری و سیلی.