[ کَ ءِ ] (ع اِ) جِ کتیبه که به معنای لشکر است. (آنندراج) (غیاث اللغات). جِ کتیبه. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد): ثنا و ستاگوی او در بزم، بذل مواهب و در رزم قرع کتائب. (ترجمهٔ تاریخ یمینی ص ۴۴۷). و با مراکب و کتائب و عساکر و مطائب به آهستگی حرکت می کردند. (جهانگشای جوینی). هم به کتائب کتب بر در ملک حاجبی هم به مواکب کرم در ره دین مقدمی. (از ترجمهٔ محاسن اصفهان حسین آوی ص ۱۳۳).
و رجوع به کتیبه شود.